Excerpts from Icelandic and Faroese translations of "The Hobbit"
Icelandic translation by Þorsteinn Thorarensen, from Hobbitinn, Fjölvaútgáfan, Reykjavík, 2001.
Faroese translation by Axel Tórgarð, from Hobbin, Hoyvík: Stiðin, 1990.

I. Kafli, Óvænt heimboð
Í jarðholu nokkurri bjó hobbiti.
Þið skuluð þó ekki halda að hún hafi verið skítug og fúl af raka, eða að út úr veggjunum hafi staðið óteljandi dinglandi ánamaðkadindlar og enn síður að hún hafi dúnstað af fúkka og myglu. Og þið skuluð heldur ekki ímynda ykkur að hún hafi verið svo þurr og rykug og eyðilega tóm, að þar væri engin leið að setjast niður og njóta góðrar máltíðar.
Ónei, öðru nær, því að þetta var ósvikin hobbitahola og varla er hægt að hugsa sér notalegri stað á jarðríki.

Kapitul I, Óvæntaðir Gestir
Í einari holu í jørdini búði ein hobbi.
Ikki ein ótýdlig, skitin, vát hola, sum skríður skørp í møðkum og luktar illa,
men heldur ikki ein turr og ber sandhola, har einki er at sita á ella at eta.
Nei, hetta var ein hobbahola, og har er innkomandi.

Chapter 1, An Unexpected Party
In a hole in the ground there lived a hobbit.
Not a nasty, dirty, wet hole, filled with the ends of worms and an oozy smell,
nor yet a dry, bare, sandy hole with nothing in it to sit down on or to eat;
it was a hobbit-hole, and that means comfort.

V. Kafli, Gátur í myrkri
...Hann átti hring, gullhring, dýrmætt djásn.
  „Ammælisgjöfin mín!“ hvíslaði hann að sjálfum sér eins og hann 
hafði oft gert í þessu myrkri. „Það þarf ég að sækja nú, oss viljum það!“
  Hann vildi ná í hringinn því að það var máttarbaugur og hver sem
setti hann upp varð ósýnilegur með öllu. Þó mátti greina skuggann af
handhafa hans í skjannabjörtu sólskini, en jafnvel þá aðeins titrandi og
dauft.
  „Ammælisgjöfin mín! Ég fékk hana á ammælisdaginn, minn dýri.“
Þetta var hann vanur að segja við sjálfan sig. En hver gat um það vitað,
hvernig Gollrir hefði komist yfir þá gjöf endur fyrir löngu, þegar slíkir
hringir enn gátu legið á glámbekk í heiminum. Það var meira að segja
alls óvíst að sjálfur sköpuður og dróttinn hringanna sem yfir þeim réði
hafi haft hugmynd um það.
Kapitul V, Gátur í myrkrinum
...Hann átti ein ring, ein gyltan ring, ein dýrabaran ring.
  „Føðingardagsgáva mín!“ teskaði hann fyri seg sjálvan, sum
hann ofta gjørdi teir endaleysu myrku dagarnar. „Tað er tað,
sum okkum tørvar nú, okkum tørvar tað!“
  Hann vildi hava fatur á ringinum, tí at hetta var ein kraftarringur;
smoygdi tú hann upp á fingurin, vart tú ósjónligur.
Bara í klárum sólskini sást tú, og hartil var tað bara skuggin, og
hann var baeði kámur og óskilligur.
  „Føðingardagsgáva mín. Hon kom til mín á føðingardegnum,
skatturin mín.“ Soleiðis hevði hann tosað fyri seg sjálvan. Men
hvør veit, hvussu Golli fekk fatur á hesi gávu fyri langari tíð síðani
í gomlum døgum, tá ið tílíkir ringar enn vóru mangir í heiminum?
Kanska visti sjálvur Meistarin, sum hevði valdið á ringunum,
ikki at siga tað. 

Chapter 5, Riddles in the Dark
...He had a ring, a golden ring, a precious ring.
  "My birthday present!" he whispered to himself, as he had often done in the 
endless dark days. "That's what we wants now, yes; we wants it!"
  He wanted it because it was a ring of power, and if you slipped that ring on
your finger, you were invisible; only in the full sunlight could you be seen,
and then only by your shadow, and that would be shaky and faint.
  "My birthday-present! It came to me on my birthday, my precious," So he had
always said to himself. But who knows how Gollum came by that present, ages
ago in the old days when such rings were still at large in the world? Perhaps 
even the Master that ruled them could not have said.

XIX. Kafli, Síðasti áfanginn
Vegir liggja langt í allar áttir
  um eyðifjöll og myrkurdimman skóg,
um heiðalönd og kaldar klettagáttir,
  um kvísl sem aldrei framrás fær í sjó.
Langförull þú glímdir við snævi þaktar þrautir,
  en þekktir líka vorsins sól í maí.
Bar þig yfir blómum vafðar lautir
  og blésu vindar ljúfum sunnanblæ.

Vegir liggja langt í allar áttir
  óralöng var orðin vegferð þín.
Aftur loksins heim þó halda máttir
  til hólsins þar sem fegurst sólin skín.
Eld þú hafðir reynt og hjörva hríðir
  og hrylling þann er fossar banablóð.
En gott er að mega höfði halla um síðir
  og hlýja sér við arineldsins glóð.
Kapitul XIX, Síðsta strekkið
Leiðirnar tær halda á
yvir bjørg og gjøgnum skóg,
um helli, har ei sólin sá,
um áir, sum ei náddu sjó.
Yvir snjó, á vetri skein,
yvir blómuskrýddan vøll,
yvir gras og yvir stein
og undir mánalýstu fjøll.

Leiðirnar tær halda á
undir ský, har stjørna skín.
Tann fótur, sum fór heimanfrá,
snýr til síðst sær heim um sýn.
Eyguni, sum sóu svørð
og váðaeld um myrku høll,
síggja aftur kenda jørð
og trø og heyggj og grønan vøll.
Chapter 19, The Last Stage
Roads go ever ever on,
  Over rock and under tree,
By caves where never sun has shone,
  By streams that never find the sea;
Over snow by winter sown,
  And through the merry flowers of June,
Over grass and over stone,
  And under mountains in the moon.

Roads go ever ever on
  Under cloud and under star,
Yet feet that wandering have gone
  Turn at last to home afar.
Eyes that fire and sword have seen
  And horror in the halls of stone
Look at last on meadows green
  And trees and hills they long have known.